ای عجب دردیست دل را بس عجب
مانده در اندیشه ی آن روز و شب
اوفتاده در رهی بی پای و سر
همچو مرغی نیم بسمل زین سبب
چند باشم آخر اندر راه عشق
در میان خاک و خون در تاب و تب
پرده برگیرند از پیشان کار
هر که دارند از نسیم او نسب
chekameh@gmail.com
| چهار شنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵