آنچه در مدرسه عمريست که اندوختمي

بيکي عشوه ساقي همه بفروختمي

در دبستان ازل روز نخست از استاد

بجز از درس غم عشق نياموختمي

نقشت اي سرو قباپوش نشستي بر دل

ديده ي دل بدو کون از همه بفروختمي

مستي و باده کشي ها که شدي پيشه ي ما

شيوه هائي است که از چشم تو آموختمي

آخر اي ابر گهربار روا کي باشد

عالمي کام روا از تو و من سوختمي

تيره شد روز من اسرار چو شام ديجور

گرچه صد مشعله هر دم ز دل افروختمي