دوبیتی شماره ۱: تن محنت کشی دی...
تن محنت کشی دیرم خدایا
دل حسرت کشی دیرم خدایا
ز شوق مسکن و داد غریبی
به سینه آتشی دیرم خدایا
ادامه شعرتن محنت کشی دیرم خدایا
دل حسرت کشی دیرم خدایا
ز شوق مسکن و داد غریبی
به سینه آتشی دیرم خدایا
ادامه شعربی ته یارب به بستان گل مرویا
اگر رویا کش هرگز مبویا
بی ته هرکس به خنده لب گشایه
رخش از خون دل هرگز مشویا
ادامه شعرببندم شال و می پوشم قدک را
به نازم گردش چرخ و فلک را
بگردم آب دریاها سراسر
بشویم هر دو دست بی نمک را
ادامه شعرته که ناخوانده ی علم سموات
ته که نابرده ی ره در خرابات
ته که سود و زیان خود نذونی
بیارون کی رسی هیهات هیهات
ادامه شعراگر دل دلبر و دلبر کدام است
وگر دلبر دل و دل را چه نام است
دل و دلبر به هم آمیته و نیم
نذونم دل که و دلبر کدام است
ادامه شعرشب تاریک و سنگستان و موست
قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگه دارنده اش نیکو نگه داشت
وگرنه صد قدح نفتاده بشکست
ادامه شعرنمیذونم دلم دیوونه ی کیست
کجا می گردد و در خونه ی کیست
نمیذونم دل سرگشته ی مو
اسیر نرگس مستونه ی کیست
ادامه شعرته که ناخوانده ای علم سماوات
ته که نابرده ای رخ در خرابات
ته که سود و زیان خود نذانی
به یاران کی رسی هیهات هیهات
ادامه شعرعزیزا کاسه ی چشمم سرایت
میان هر دو چشمم خاک پایت
از آن ترسم که غافل پا نهی باز
نشیند خار مژگانم به پایت
ادامه شعرالا تا زار ِ چون تو دلبرستم
سرا پا همچو سوته مجمرَستم
مو آن سوته دل آتش مزاجم
که دوزخ جزوی از خاکسترستم
نه خور نه خواب دیرم بی ته گوئی
که در تن هر سه مو خنجرستم
جدا از تو بخسلد و حور و طوبی
اگر خورسند گردم کافرستم
ادامه شعرمو آن سوته دل بی پا سرستم
که دل سوته ز عشق دلبرستم
به دل از لاله رویان داغ دیرم
همه اندر رگ جان نشترستم
رخش تا کرده در دل جلوه از مهر
به خوبی آفتاب خاورستم
مو آن نخجیر وحشتم تیر خورده
که در دام زمانه مضطرستم
ادامه شعردلا در عشق تو صد دفترستم
که صد دفتر ز کونین از برستم
منم آن بلبل گل ناشکفته
که آذر در ته خاکسترستم
دلم سوجه ز غصه ور بریجه
جفای دوست را خواهان ترستم
وآن عودم میان آتشستان
که این نه آسمانها مجمرستم
ادامه شعرمو آن مسکین تذر و بی پرستم
مو آن سوزنده شمع بی برستم
همه در آشیان دیرم نشیمن
درین ویرانه مرغ بی پرستم
بدین مردانگی هستم چنان خوار
ته پنداری که بر سر معجرستم
دلا نامرده آسایش نبینی
که مو تا جان ندادم وانرستم
ادامه شعر