عقل بند ره روان و عاشقانست، ای پسر
بند بشکن، ره عیان اندر عیانست، ای پسر
عقل، بند و دل فریب و تن، غرور و جان، حجاب
راه از این جمله گرانی ها نهانست، ای پسر
چون ز عقل و جان و دل برخاستی بیرون شدی
این یقین و این عیان هم در گمانست، ای پسر
مرد کو از خود نرفتست او نه مردست، ای پسر
عشق کان از جان نباشد آفسانست، ای پسر
ادامه شعرهله زیرک، هله زیرک، هله زیرک، زوتر
هله کز جنبش ساقی بدود باده به سر بر
بدود روح پیاده، سر گنجینه گشاده
رخ چون زهره نهاده غلطی روی قمر بر
هله، منشین و میاسا، بهل این صبر و مواسا
بگزین جهد و مقاسا، که چو دیکم به شرر بر
اگرم عشوه پرستی، سر هر راه نبستی
شب من روز شدستی، زده رایت به سحر بر
ادامه شعرمه روزه اندرآمد، هله، ای بت چو شکر
گه بوسه است تنها نه کنار و چیز دیگر
بنشین نظاره می کن، ز خورش کناره می کن
دو هزار خشک لب بین به کنار حوض کوثر
اگر آتش است روزه تو زلال بین نه کوزه
تری دماغت آرد چو شراب همچو آذر
چو عجوزه گشت گریان شه روزه گشت خندان
دل نور گشت فربه، تن موم گشت لاغر
ادامه شعرهمه صیدها بکردی، هله، میر! بار دیگر
سگ خویش را رها کن که کند شکار دیگر
همه غوطه ها بخوردی، همه کارها بکردی
منشین ز پای یک دم که بماند کار دیگر
همه نقدها شمردی، به وکیل درسپردی
بشنو از این محاسب عدد و شمار دیگر
تو بسی سمن بران را به کنار درگرفتی
نفسی کنار بگشا بنگر کنار دیگر
ادامه شعرهله زیرک، هله زیرک، هله زیرک، زوتر
هله، کز جنبش تو کار همه نیکوتر
بدوان از پی مردان بنگر از چپ و راست
جسته از سنگ ستاره ز قمر مه روتر
یک به یک پیش تو آیند چو از جا بروی
همچو من بسته کمرها ز شکر خوش خوتر
در گلشن بگشاید ز درون صورت عشق
صورتش چون گل سرخ از گل تر خوش بوتر
ادامه شعربده آن باده به ما، باده به ما اولیتر
هر چه خواهی بکنی لیک وفا اولیتر
سر مردان چه کند خوبتر از سجده ی تو
مسجد عیسی جان سقف سما اولیتر
یک فسون خوان صنما، در دل مجنون بردم
غنج های چو صبی را نه صبا اولیتر؟!
عقل را قبله کند آنک جمال تو ندید
در کف کور ز قندیل عطا اولیتر
ادامه شعرسر فرو کن به سحر کز سر بازار نظر
طبله ی کالبد آورده ام آخر بنگر
بر سر کوی تو پر طبله ی من بین و بخر
شانها و شبها و سره روغن ها تر
شبه ی من غم تو روغن من مرهم تو
شانه ام محرم آن زلف پر از فتنه و شر
از فراقت تلفم، گشته خیالت علفم
که دلم را شکمی شد ز تو پرجوع بقر
ادامه شعرهین، که آمد به سر کوی تو مجنون دگر
هین، که آمد به تماشای تو دل خون دگر
عاشق روی تو را گنبد گردون نکشد
مگرش جای دهی بر سر گردون دگر
عاشق تو نخورد حیله و افسون کسی
تو بخوان و تو بدم بر دلش افسون دگر
عشق روی تو به شش سوی جهان دام دلست
که ندیدند چنان رخ رخ گلگون دگر
ادامه شعرصنما، این چه گمانست؟! فرودست حقیر
تا بدین حد مکن و جان مرا خوار مگیر
کوه را که کند اندر نظر مرد، قضا
کاه را کوه کند ذاک علی الله یسیر
خنک آن چشم که گوهر ز خسی بشناسد
خنک آن قافله ی که بودش دوست خفیر
حاکمی، هر چه تو نامم بنهی خشنودم
جان پاک تو که جان از تو شکورست و شکیر
ادامه شعرسیر نگشت جان من، بس مکن و مگو که بس
گر چه ملول گشته ای کم نزنی ز هیچ کس
چونک رسول از قنق گشت ملول و شد ترش
ناصح ایزدی ورا کرد عتاب «در عبس»
گر نکنی موافقت درد دلی بگیردت
همنفسی خوش است خوش، هین، مگریز یک نفس
ذوق گرفت هر چه او پخت میان جنس خود
ما بپزیم هم به هم، ما نه کمیم از عدس
ادامه شعرسوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پس
زانک حوالی عسل نیش زنان بود مگس
روی ویست گلستان، مار بود در او نهان
جعد ویست همچو شب مجمع دزد و هر عسس
کان زمردی، مها، دیده ی مار برکنی
ماه دوهفته ای شها، غم نخوریم از غلس
بی تو جهان چه فن زند؟! بی تو چگونه تن زند؟!
جان و جهان غلام تو، جان و جهان توی و بس
ادامه شعرنیم شب از عشق تا دانی چه می گوید خروس
«خیز شب را زنده دار و روز روشن نستکوس»
پرها بر هم زند یعنی دریغا خواجه ام
روزگار نازنین را می دهد بر آنموس
در خروش است آن خروس و تو همی در خواب خوش
نام او را طیر خوانی نام خود را اثربوس
آن خروسی که تو را دعوت کند سوی خدا
او به صورت مرغ باشد در حقیقت انگلوس
ادامه شعرای رو ترش به پیشم بد گفته ای مرا پس
مردار بوی دارد دایم دهان کرکس
آن گفته ی پلیدت در روی شدت پدیدت
پیدا بود خبیثی در روی و رنگ ناکس
ما راست یار و دلبر تو مرگ و جسک می خور
هین: کز دهان هر سگ دریا نشد منجس
بیت القدس اگر شد ز افرنگ پر از خوکان
بدنام کی شد آخر آن مسجد مقدس؟!
ادامه شعردست بنه بر دلم، از غم دلبر مپرس
چشم من اندر نگر، از می و ساغر مپرس
جوشش خون را ببین از جگر مؤمنان
وز ستم و ظلم آن طره ی کافر مپرس
سکه شاهی ببین در رخ همچون زرم
نقش تمامی بخوان پس تو ز زرگر مپرس
عشق چو لشکر کشید عالم جان را گرفت
حال من از عشق پرس، از من مضطر مپرس
ادامه شعرای سگ قصاب هجر، خون مرا خوش بلیس
زانک نیرزد کنون خون رهی یک لکیس
گنج نهان دو کون پیش رخش یک جوست
بهر لکیسی دلا، سرد بود این مکیس
عاشقی آن صنم وانگه ترس کسی؟!
یک دم و یک رنگ باش، عاشق و آن گاه پیس؟!
ای دل شکر ستان، از نمکش شور کن
آب ز کوثر بخور، خاک در او بلیس
ادامه شعرای مست ماه روی تو استاره و گردون خوش
رویت خوش و مویت خوش و آن دیگرت بیرون خوش
هرگز ندیدست آسمان، هرگز نبوده در جهان
مانند تو لیلی جان، مانند من مجنون خوش
باور کند خود عاقلی در ظلمت آب و گلی
مانند تو موسی دلی، مانند من هارون خوش
ای قطب این هفت آسیا، هم کان زر هم کیمیا
ای عیسی دوران، بیا، بر ما بخوان افسون خوش
ادامه شعرگر عاشقی، از جان و دل جور و جفای یار کش
ور زانک تو عاشق نه ای، رو سخره می کن، خار کش
جانی بباید گوهری تا ره برد در دلبری
این ننگ جان ها را ز خود بیرون کن و بر دار کش
گاهی بود در تیرگی، گاهی بود در خیرگی
بیزار شو زین جان، هله، بر وی خط بیزار کش
خود را مبین، در من نگر، کز جان شدستم بی اثر
مانند بلبل مست شو، زو، رخت بر گلزار کش
ادامه شعرالحذر از عشق حذر، هر کی نشانی بودش
گر بستیزد برود عشق تو برهم زندش
از دل و جان برکندش، لولی و منبل کندش
سیل درآید، چو گیا هر طرفی می بردش
اوست یقین ره زن تو، خون تو در گردن تو
دور شو از خیر و شرش، دور شو از نیک و بدش
باده خوری مست شوی، بی دل و بی دست شوی
بیست سلامت بودش، درکشدش، خوش خوردش
ادامه شعرای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش
ما ز تو شادیم همه، وقت تو خوش، وقت تو خوش
عشق تو اندرخور ما، شوق تو اندر بر ما
دست بنه بر سر ما، دست مکش، دست مکش
ای شب خوبی و بهی، جان بجهد گر بجهی
گر سه عدد بر سه نهی گردد شش گردد شش
شش جهتم از رخ تو وز نظر فرخ تو
هفت فلک را بدهد خوبی و کش، خوبی و کش
ادامه شعریار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و ترش
چون لحد و گور مغان تنگ و دل افشار و ترش
یار چو آیینه بود، دوست چو لوزینه بود
ساعت یاری نبود خایف و فرار و ترش
هر کی بود عاشق خود پنج نشان دارد بد
سخت دل و سست قدم کاهل و بی کار و ترش
ور چشمش بیش بود هم ترشی بیش کند
دان مثل بیشی او سرکه ی بسیار ترش
ادامه شعردام دگر نهاده ام تا که مگر بگیرمش
آنک بجست از کفم بار دگر بگیرمش
آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمش
گرچه گذشت عمر من باز ز سر بگیرمش
دل بگداخت چون شکر، بازفسرد چون جگر
باز روان شد از بصر تا به نظر بگیرمش
راه برم به سوی او شب به چراغ روی او
چون برسم به کوی او حلقه ی در بگیرمش
ادامه شعراگر گم گردد این بی دل از آن دلدار جوییدش
وگر اندررمد عاشق به کوی یار جوییدش
وگر این بلبل جانم بپرد ناگهان از تن
زهر خاری مپرسیدش، در آن گلزار جوییدش
اگر بیمار عشق او شود یاوه از این مجلس
به پیش نرگس بیمار آن عیار جوییدش
وگر سرمست دل روزی زند بر سنگ آن شیشه
به میخانه روید آن دم از آن خمار جوییدش
ادامه شعرچه دارد در دل آن خواجه که می تابد ز رخسارش؟
چه خوردست او که می پیچد دو نرگسدان خمارش؟
چه باشد در چنان دریا به غیر گوهر گویا؟!
چه باتابست آن گردون ز عکس بحر دربارش!
به کار خویش می رفتم به درویشی خود، ناگه
مرا پیش آمد آن خواجه، بدیدم پیچ دستارش
اگر چه مرغ استادم به دام خواجه افتادم
دل و دیده بدو دادم، شدم مست و سبکسارش
ادامه شعرقرین مه دو مریخند و آن دو چشمت ای دلکش
بدان هاروت و ماروتت لجوجان را به بابل کش
سلیمانا، بدان خاتم که ختم جمله خوبانی
همه دیوان و پریان را به قهر اندر سلاسل کش
برای جن و انسان را، گشادی گنج احسان را
مثال «نحن اعطیناک» بر محروم سائل کش
جسد را کن به جان روشن، حسد را بیخ و بن برکن
نظر را بر مشارق زن خرد را در مسائل کش
ادامه شعربیا، بیا که توی جان جان سماع
بیا که سرو روانی به بوستان سماع
بیا که چون تو نبودست و هم نخواهد بود
بیا که چون تو ندیدست دیدگان سماع
بیا که چشمه ی خورشید زیر سایه ی تست
هزار زهره تو داری بر آسمان سماع
سماع شکر تو گوید به صد زبان فصیح
یکی دو نکته بگویم من از زبان سماع
ادامه شعربیا، بیا که توی جان جان جان سماع
هزار شمع منور به خاندان سماع
چو صد هزار ستاره ز تست روشن دل
بیا که ماه تمامی در آسمان سماع
بیا که جان و جهان در رخ تو حیرانست
بیا که بوالعجبی نیک در جهان سماع
بیا که بی تو به بازار عشق نقدی نیست
بیا که چون تو زری را ندید کان سماع
ادامه شعرامروز روز شادی و امسال سال لاغ
نیکوست حال ما که نکو باد حال باغ
آمد بهار و گفت به نرگس به خنده گل
«چشم من و تو روشن بی روی زشت زاغ»
گل نقل بلبلان و شکر نقل طوطیان
سبزه ست و لاله زار و چمن کوری کلاغ
با سیب انار گفت که: «شفتالویی بده»
گفت: «این هوس پزند همه منبلان راغ»
ادامه شعرگویند: «شاه عشق ندارد وفا» دروغ
گویند: «صبح نبود شام تو را» دروغ
گویند: «بهر عشق تو خود را چه می کشی؟!
بعد از فنای جسم نباشد بقا» دروغ
گویند: «اشک چشم تو در عشق بیهده ست
چون چشم بسته گشت نباشد لقا» دروغ
گویند: «چون ز دور زمانه برون شدیم
زان سو روان نباشد این جان ما» دروغ
ادامه شعرما دو سه رند عشرتی جمع شدیم این طرف
چون شتران، رو به رو پوز نهاده در علف
از چپ و راست می رسد مست طمع هر اشتری
چون شتران فکنده لب، مست و برآوریده کف
غم مخورید، هر شتر ره نبرد بدین اغل
زانک به پستی اند و ما بر سر کوه بر شرف
کس به درازگردنی بر سر کوه کی رسد؟!
ور چه کنند عف عفی، غم نخوریم ما ز عف
ادامه شعرما دو سه مست خلوتی جمع شدیم این طرف
چون شتران، رو به رو پوز نهاده در علف
هر طرفی همی رسد مست و خراب جوق جوق
چون شتران مست، لب سست فکنده، کرده کف
خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی ما
زانک بوادی اندرند ما سر کوه بر شرف
گرچه درازگردن اند تا سر کوه کی رسند؟!
ور چه که عف عفی کنند غم نخوریم ما ز عف
ادامه شعرگر تو تنگ آیی ز ما زوتر برون رو، ای حریف
کز ترش رویی همی رنجد دلارام ظریف
گر همی انکار خود پنهان کنی بر روی تو
می نماید دشمنی ها بر رخ تو لیف لیف
روز گرد ک بر رخ داماد می باشد نشان
از جمال او که نامش کرد رومی نیف نیف
چون خداوند شمس دین چوگان زند یارش کجاست؟!
ور بر اسب فضل بنشیند کجا دارد ردیف؟!
ادامه شعرباده نمی بایدم، فارغم از درد و صاف
تشنه ی خون خودم، آمد وقت مصاف
برکش شمشیر تیز، خون حسودان بریز
تا سر بی تن کند گرد تن خود طواف
کوه کن از کله ها، بحر کن از خون ما
تا بخورد خاک و ریگ جرعه ی خون از گزاف
ای ز دل من خبیر، رو، دهنم را مگیر
ور نه، شکافد دلم، خون بجهد از شکاف
ادامه شعرکعبه ی جان ها توی، گرد تو آرم طواف
جغد نیم، بر خراب هیچ ندارم طواف
پیشه ندارم جز این، کار ندارم جز این
چون فلکم، روز و شب پیشه و کارم طواف
بهتر از این یار کیست؟! خوشتر از این کار چیست؟!
پیش بت من سجود گرد نگارم طواف
رخت کشیدم به حج تا کنم آن جا قرار
برد عرب رخت من، برد قرارم طواف
ادامه شعربیا، بیا که تویی شیر شیر شیر مصاف
ز مرغزار برون آ و صف ها بشکاف
به مدحت آنچ بگویند نیست هیچ دروغ
ز هر چه از تو بلافند صادقست، نه لاف
عجب که کرت دیگر ببیند این چشمم
به سلطنت تو نشسته، ملوک بر اطراف
تو بر مقامه ی خویشی وز آنچ گفتم بیش
ولیک دیده ز هجرت نه روشنست نه صاف
ادامه شعرگر خمار آرد صداعی بر سر سودای عشق
دررسد در حین مدد از ساقی صهبای عشق
ور بدرد طبل شادی لشکر عشاق را
مژده ی «انا فتحنا» در دمد سرنای عشق
زهر اندر کام عاشق شهد گردد در زمان
زان شکرهایی که روید هر دم از نی های عشق
یک زمان ابری بیاید تا بپوشد ماه را
ابر را در حین بسوزد برق جان افزای عشق
ادامه شعرای ناطق الهی و ای دیده ی حقایق
زین قلزم پر آتش ای چاره ی خلایق
تو بس قدیم پیری، بس شاه بی نظیری
جان را تو دستگیری از آفت علایق
در راه جان سپاری جان ها تو را شکاری
آوخ، کز این شکاران تا جان کیست لایق
مخلوق خود کی باشد کز عشق تو بلافد؟!
ای عاشق جمالت نور جلال خالق
ادامه شعرباز از آن کوه قاف آمد عنقای عشق
باز برآمد ز جان نعره و هیهای عشق
باز برآورد عشق سر، به مثال نهنگ
تا شکند زورق عقل به دریای عشق
سینه گشادست فقر جانب دل های پاک
در شکم طور بین سینه ی سینای عشق
مرغ دل عاشقان باز پر نو گشاد
کز قفص سینه یافت عالم پهنای عشق
ادامه شعرفریفت یار شکر بار من مرا به طریق
که شعر تازه بگو و بگیر جام عتیق
چه چاره؟! آنچ بگوید ببایدم کردن
چگونه عاق شوم با حیات کان و عقیق؟!
غلام ساقی خویشم، شکار عشوه ی او
که سکر لذت عیش است و باده نعم رفیق
به شب مثال چراغند و روز چون خورشید
ز عاشقی و ز مستی، زهی گزیده فریق!
ادامه شعربه دلجویی و دلداری درآمد یار پنهانک
شب آمد چون مه تابان شه خون خوار پنهانک
دهان بر می نهاد او دست، یعنی دم مزن، خامش
و می فرمود چشم او، درآ در کار پنهانک
چو کرد آن لطف او مستم در گلزار بشکستم
همی دزدیدم آن گل ها از آن گلزار پنهانک
بدو گفتم که: «ای دلبر، چه مکرانگیز و عیاری!
برانگیزان یکی مکری خوش ای عیار، پنهانک
ادامه شعرروان شد اشک یاقوتی ز راه دیدگان اینک
ز عشق بی نشان آمد نشان بی نشان اینک
ببین در رنگ معشوقان، نگر در رنگ مشتاقان
که آمد این دو رنگ خوش از آن بی رنگ جان اینک
فلک مر خاک را هر دم هزاران رنگ می بخشد
که نی رنگ زمین دارد نه رنگ آسمان اینک
چو اصل رنگ بی رنگست و اصل نقش بی نقشست
چو اصل حرف بی حرفست چو اصل نقد کان اینک
ادامه شعررو رو که نه ای عاشق، ای زلفک و ای خالک
ای نازک و ای خشمک، پابسته به خلخالک
با مرگ کجا پیچد آن زلفک و آن پیچک؟!
بر چرخ کجا پرد آن پرک و آن بالک
ای نازک نازک دل، دل جو، که دلت ماند
روزی که جدا مانی از زرک و از مالک
اشکسته چرا باشی؟! دلتنگ چرا گردی؟!
دل همچو دل میمک، قد همچو قد دالک
ادامه شعرآن میر دروغین بین با اسپک و با زینک
شنگینک و منگینک، سربسته به زرینک
چون منکر مرگست او گوید که: «اجل کوکو؟»
مرگ آیدش از شش سو گوید که «منم، اینک»
گوید اجلش ک:ای خر، کو آن همه کر و فر؟
و آن سبلت و آن بینی و آن کبرک و آن کینک
کو شاهد و کو شادی؟ مفرش به کیان دادی؟
خشتست تو را بالین، خاکست نهالینک
ادامه شعرهر اول روز ای جان، صد بار سلام علیک
در گفتن و خاموشی، ای یار، سلام علیک
از جان همه قدوسی وز تن همه سالوسی
وز گل همه جباری وز خار سلام علیک
من ترکم و سرمستم، ترکانه سلح بستم
در ده شدم و گفتم: «سالار! سلام علیک»
بنهاد یکی صهبا بر کف من و گفتا:
«این شهره امانت را هشدار، سلام علیک»
ادامه شعرایا هوای تو در جان ها، سلام علیک
غلام می خری ارزان بها، سلام علیک
ایا کسی که هزاران هزار جان و روان
همی کشند ز هر سو تو را سلام علیک
به وقت خواندن آن نامه های خون آلود
بخوان ز جانب این آشنا، سلام علیک
تو می خرامی و خورشید و ماه در پی تو
همی دوند که ای خوش لقا، سلام علیک
ادامه شعرعشق خامش طرفه تر یا نکته های چنگ، چنگ؟
آتش ساده عجبتر یا رخ من رنگ، رنگ؟
برق آن رخ را چه نسبت با رخان زرد زرد؟!
تنگ شکر را چه نسبت با دل بس تنگ، تنگ؟!
مه برای مشتری بر تخت دل، بر تخت دل
صد هزاران جان حیران گرد تختش دنگ دنگ
کوه طور جان ها سودای او سودای او
اندر آن که بهر لعلش می جهد جان سنگ سنگ
ادامه شعرتتار اگر چه جهان را خراب کرد به جنگ
خراب گنج تو دارد، چرا شود دلتنگ
جهان شکست و تو یار شکستگان باشی
کجاست مست تو را از چنین خرابی ننگ؟!
فلک ز مستی امر تو روز و شب در چرخ
زمین ز شادی گنج تو خیره مانده و دنگ
وظیفه ی تو رسید و نیافت راه ز در
زهی کرم که ز روزن بکردیش آونگ
ادامه شعرچو زد فراق تو بر سر مرا به نیرو سنگ
رسید بر سر من بعد از آن ز هر سو سنگ
هزار سنگ ز آفاق بر سرم آید
چنان نباشد کز دست یار خوش خو سنگ
مرا ز مطبخ عشق خوش تو بویی بود
فراق می زند از بخت من بر آن بو سنگ
ز دست تو شود آن سنگ لعل، می دانم
به امتحان به کف آور به دست خود تو سنگ
ادامه شعرای تو ولی احسان دل، ای حسن رویت دام دل
ای از کرم پرسان دل وی پرسشت آرام دل
ما زنده از اکرام تو، ای هر دو عالم رام تو
وی از حیات نام تو جانی گرفته نام دل
بر گرد تن دل حلقه شد، تن با دلم همخرقه شد
وین هر دو در تو غرقه شد، ای تو ولی انعام دل
ای تن گرفته پای دل وی دل گرفته دامنت
دامن ز دل اندرمکش تا تن رسد بر بام دل
ادامه شعرآمد بهار ای دوستان، منزل سوی بستان کنیم
گرد غریبان چمن خیزید تا جولان کنیم
امروز چون زنبورها پران شویم از گل به گل
تا در عسل خانه ی جهان شش گوشه آبادان کنیم
آمد رسولی از چمن کاین طبل را پنهان مزن
ما طبل خانه ی عشق را از نعره ها ویران کنیم
بشنو سماع آسمان، خیزید ای دیوانگان
جانم فدای عاشقان، امروز جان افشان کنیم
ادامه شعرای عاشقان، ای عاشقان، پیمانه را گم کرده ام
زان می که در پیمانه ها اندرنگنجد، خورده ام
مستم ز خمر من لدن رو محتسب را غمز کن
مر محتسب را و تو را هم چاشنی آورده ام
ای پادشاه صادقان، چون من منافق دیده ای؟!
با زندگانت زنده ام، با مردگانت مرده ام
با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام
با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام
ادامه شعراین بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده ام
این بار من یک بارگی از عافیت ببریده ام
دل را ز خود برکنده ام، با چیز دیگر زنده ام
عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام
ای مردمان، ای مردمان، از من نیاید مردمی
دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده ام
دیوانه کوکب ریخته، از شور من بگریخته
من با اجل آمیخته، در نیستی پریده ام
ادامه شعرهان، ای طبیب عاشقان، دستی فروکش بر برم
تا بخت و رخت و تخت خود بر عرش و کرسی بر برم
بر گردن و بر دست من بربند آن زنجیر را
افسون مخوان ز افسون تو هر روز دیوانه ترم
خواهم که بدهم گنج زر، تا آن گواه دل بود
گر چه گواهی می دهد رخساره ی همچون زرم
ور تو گواهان مرا رد می کنی ای پرجفا
ای قاضی شیرین قضا، باری فرو خوان محضرم
ادامه شعرای عاشقان، ای عاشقان من خاک را گوهر کنم
وی مطربان، ای مطربان، دف شما پرزر کنم
ای تشنگان، ای تشنگان، امروز سقایی کنم
وین خاکدان خشک را جنت کنم، کوثر کنم
ای بی کسان، ای بی کسان، جاء الفرج، جاء الفرج
هر خسته ی غمدیده را سلطان کنم، سنجر کنم
ای کیمیا، ای کیمیا، در من نگر زیرا که من
صد دیر را مسجد کنم، صد دار را منبر کنم
ادامه شعربازآمدم چون عید نو، تا قفل زندان بشکنم
وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم
هفت اختر بی آب را، کاین خاکیان را می خورند
هم آب بر آتش زنم، هم باده هاشان بشکنم
از شاه بی آغاز من پران شدم چون باز من
تا جغد طوطی خوار را در دیر ویران بشکنم
ز آغاز عهدی کرده ام کاین جان فدای شه کنم
بشکسته بادا پشت جان گر عهد و پیمان بشکنم
ادامه شعرکاری ندارد این جهان، تا چند گل کاری کنم؟!
حاجت ندارد یار من تا که منش یاری کنم
من خاک تیره نیستم تا باد بر بادم دهد
من چرخ ازرق نیستم تا خرقه زنگاری کنم
دکان چرا گیرم چو او بازار و دکانم بود؟!
سلطان جانم پس چرا چون بنده جانداری کنم؟!
دکان خود ویران کنم، دکان من سودای او
چون کان لعلی یافتم من چون دکانداری کنم؟!
ادامه شعرای با من و پنهان چو دل، از دل سلامت می کنم
تو کعبه ای، هر جا روم قصد مقامت می کنم
هر جا که هستی حاضری، از دور در ما ناظری
شب خانه روشن می شود چون یاد نامت می کنم
گه همچو باز آشنا بر دست تو پر می زنم
گه چون کبوتر پرزنان آهنگ بامت می کنم
گر غایبی هر دم چرا آسیب بر دل می زنی؟!
ور حاضری پس من چرا در سینه دامت می کنم
ادامه شعرای آسمان، این چرخ من زان ماه رو آموختم
خورشید او را ذره ام، این رقص از او آموختم
ای مه نقاب روی او، ای آب جان در جوی او
بر رو دویدن سوی او زان آب جو آموختم
گلشن همی گوید مرا ک: «این نافه چون دزدیده ای؟»
من شیری و نافه بری ز آهوی هو آموختم
از باغ و از عرجون او وز طره ی میگون او
اینک رسن بازی خوش همچون کدو آموختم
ادامه شعر