دست بگشاد و كنارانش گرفت
همچو عشق اندر دل و جانش گرفت
دست و پيشانيش بوسيدن گرفت
از مقام و راه پرسيدن گرفت
پرس پرسان مي كشيدش تا به صدر
گفت: گنجي يافتم آخر به صبر
اي لقاي تو جواب هر سؤال
مشكل از تو حل شود بي قيل و قال
ادامه شعرچون گذشت آن مجلس و خوان كرم
دست او بگرفت و بُرد اندر حرم
قصه ي رنجور و رنجوري بخواند
بعد از آن در پيش رنجورش نشاند
رنگ و رو و نبض و قاروره بديد
هم علاماتش، هم اسبابش شنيد
گفت: هر دارو كه ايشان كرده اند
آن عمارت نيست ويران كرده اند
ادامه شعرگفت: اي شه، خلوتي كن خانه را
دور كن هم خويش و هم بيگانه را
كس ندارد گوش در دهليزها
تا بپرسم از كنيزك چيزها
خانه خالي ماند و، يك ديار ني
جز طبيب و جز همان بيمار، ني
نرم نرمك گفت: شهر تو كجاست
كه علاج اهل هر شهري جداست
ادامه شعرهر يكي را اندر خورد و مشكلات دين و دل او وصيد كردن هر جنس مرغ ضميري بصفير آن جنس مرغ و طعمه ي او
قصه گويم از سبا مشتاق وار
چون صبا آمد بسوي لاله زار
لاقت الاشباحُ يوم وصلها
عادت الاولاد صوب اصلها
أمة العشق الخفي في الامم
مثل جود حوله لوم السقم
ادامه شعربجاي آنک الهم اجعلني من التوابين و اجعلني من المتطهرين كه ورداستنجاست و ورود استنجا را بوقت استنشاق مي گفت عزيزي بشنيد و اين را طاقت نداشت
آن يكي در وقت استنجا بگفت
كه مرا با بوي جنت دار جفت
گفت شخصي خوب ورد آورده اي
ليك سوراخ دعا گم كرده اي
اين دعا چون ورد بيني بود چون
ورد بيني را تو آوردي بكون
ادامه شعرنيآفريدمشان بهر همين كي شما مي بينيد بلك بهر معني وحكمت باقيه كي شما نمي بيند آنرا
هيچ نقاشي نگارد زين نقش
بي اميد نفع بهر عين نقش
بلك بهر ميهمانان و کهان
كه بفرجه وارهند از اندهان
شادي بچگان و يادِ دوستان
دوستان رفته را از نقش آن
ادامه شعرو از هفتصد پر او چون يك پر ظاهر شد و افقرا بگرفت و آفتاب محجوب شد با همه ي شعاعش
مصطفي مي گفت پيش جبرئيل
كه چنانك صورت تست اي خليل
برمرا بنما تو محسوس آشكار
تا ببينم مر ترا نظاره وار
گفت نتواني و طاقت نبودت
حس ضعيف است تنك سخت آيدت
ادامه شعر