هر چه اسباب جمالست رخ خوب ترا
همه بر وجه کمالست کما لا يخفا
بعد عمري کشمت گفتي و من مي ميرم
هر دم از غم که مبادا نکند عمر وفا
بس که زاهد به ريا سبحه ي صد دانه شمرد
در همه شهر بدين شيوه شد انگشت نما
گر به تيغ تو جدا شد سرم از تن چه غم است
غم از آنست که از تيغ تو افتاد جدا
ادامه شعرچند سوي چمن آيم به هوايت چو صبا
يک ره اي سرو سهي قامت رعنا بنما
به ته کرته ي نيلي سوي بستان بخرام
تا گل از شوق کند خرقه ي فيروزه بقا
باغبان کاش کند سوسن و گل فرش رهت
زآنکه بر روي زمين حيف بود آن کف پا
سرو را جا لب جويست و ترا گوشه ي چشم
الله الله چه تفاوت تو کجا سرو کجا
ادامه شعرآنکه تسبيح حصا بر صدق او آمد گوا
گاه احصاي ثنايت گفته لا احصي ثنا
چون درين احصا حصا آسا ني ام گويا به صدق
بر که بندم راه گويايي چو صديق از حصا
عد نعمايت چه حد من چو حکمت در ازل
ساخت شرط ان تعدوا را زلا تحصوا جزا
تاج استغنا و نعلين سلوک راه فقر
دادي ام، غرقم در انعام تو از سر تا به پا
ادامه شعردرين صحيفه چو آغاز کردم املي را
گرفتم از همه اولي ثناي مولي را
زهرچه هست طريق ثناي او اوليست
به پاي صدق سپردم طريق اولي را
مقدري که به صنع بديع خود پوشيد
لباس حسن عبارت عروس معني را
چو خوان نهاد به خلوت سراي جود نشاند
به صدر مجلس فطرت عقول اولي را
ادامه شعرمرحبا اي قاصد ملک معالي مرحبا
الصلا کز جان و دل نزل تو کردم الصلا
نامه ي سربسته آوردي که گر چون نافه اش
سر شکافي بر مشام جان زند بوي وفا
غنچه ي نشکفته است از گلبن فضل و هنر
در بهارستان دانش يافته نشو و نما
لقمه ي پيچيده است از خوان لقمان آمده
تا شود جان و دل حکمت شناسان را غذا
ادامه شعراي از علو قدر به کرسي نهاده پا
فرق مقيم فرش حريم تو عرش سا
مشکل رسد به دولت تقبيل سدره ات
گردون اگرچه راست کند قامت دو تا
از طرف بامت ار نگرد پاسبان به زير
در چشمش آفتاب نمايد کم از سها
در نيمه ره به سدره برآسايد از عروج
مرغي که سوي کنگر قصرت کند هوا
ادامه شعراين نه قصرست همانا که بهشت دگرست
که گشاده به رخ اهل صفا هشت درست
جاي آن دارد اگر هشت بهشتش خوانند
چون زهر نقش درو حور وشي جلوه گرست
تا به دانش پي نظاره ي آن حوروشان
همه تن چشم شده بين که چه صاحب نظرست
هر چه بر صفحه ي انديشه کشد کلک خيال
نقش هاي در و ديوارش از آن خوبترست
ادامه شعراين خانه چه خانه است پري خانه ي چين است
پرحور يکي غرفه ز فردوس برينست
در آب و گل اين لطف تصور نتوان کرد
از طارم چرخ آمده برجي به زمينست
قصر ارم آن کش به جهان مثل نيابند
گويند چنين است وليکن نه چنينست
اين بقعه نگين دور افق حلقه ي خاتم
وين خانه ي پرنقش درو نقش نگينست
ادامه شعرمنزلي خوش خانه اي دلکش مقامي دلگشاست
ساقي گلچهره و و مطرب خوش گو کجاست
تا دهد آن با خيال لعل جانان جام مي
تا کند اين بر سرود بزم شاه آهنگ راست
خسرو غازي معز ملک و دين سلطان حسين
آنکه پيش طلعتش خورشيد را قدر سهاست
روشن است اسرار گيتي بر ضمير او بلي
ساغر مي بر کفش آيينه ي گيتي نماست
ادامه شعرصاحب دلان که پيش تر از مرگ مرده اند
آب حيات از قدح مرگ خورده اند
اول کشيده رخت به سر منزل فنا
آنگه به دار ملک بقا راه برده اند
يابند بوي فيض بهار از نسيمشان
آنان که در خزان طبيعت فسرده اند
جانها فدايشان که به راه طلب هنوز
نسپرده يک دو گام دل و جان سپرده اند
ادامه شعرروح تو مرغ سدره نشين است و تن قفس
مرغ از قفس هميشه پريدن کند هوس
آن نوع زي که چون قفست بشکند اجل
تا روضه ي جنان نکني روي باز پس
آراسته براي تو بستان سراي خلد
و اينجا تو شادمان به تماشاي خار و خس
سردست هر نفس که نه از بهر دوست خاست
جز صبح کيست شاهد صادق برين نفس
ادامه شعردردا که پاکباز جهان از جهان برفت
پاک آن چنان که آمده بود از جهان برفت
جانش که شاهباز معارف شکار بود
آواز طبل شاه شنود و روان برفت
غم شد محيط مرکز عالم زهر کران
کان مرکز محيط کرم از ميان برفت
دلها به بر غمين که امين زمين نماند
جانها زتن رمان که امان زمان نرفت
ادامه شعرزين ماتم ار سپهر به قانون گريستي
از چشم اختران همه شب خون گريستي
چون ابر کاشکي همه تن چشم بودمي
تا من درين غم از همه فزون گريستي
گر دود آتش جگرم بر فلک شدي
چشم سحاب اشک جگرکون گريستي
آهم زضعف اگر نشدي پست قدسيان
بر حالم از صوامع گردون گريستي
ادامه شعرکو آن سخن زشيوه ي توحيد راندنش
بر طالبان جواهر عرفان نشاندنش
کو آن پي نزول به خلوت سراي قدس
رخش از مضيق عرصه ي امکان جهاندنش
کو آن رموز شوق چو يعقوب گفتنش
کو آن زبور عشق چو داوود خواندنش
کو بردنش به فسحت معني مريد را
وز تنگناي عالم صورت رهاندنش
ادامه شعرهر بامداد بر در خلوت سراي او
اصحاب صف زده به هواي لقاي او
هر يک به جاي خود متمکن نشسته اند
يارب چه حال شد که تهي ماند جاي او
او نيست زان قبيل که دست جفاي چرخ
چاک افگند به جيب قباي بقاي او
شد در بقاي ذات مقدس فناي محض
بادا بقاي جمله فداي فناي او
ادامه شعرمرغي به تنگناي قفس بود پاي بست
دست قضا به لطف قفس را برو شکست
بگشاد بال صدق و صفا در صفاي قدس
جولان کنان به کنگر قصر بقا نشست
نادان که جز مضيق قفس جا نديده بود
در ماتمش به ناخن اندوه چهره خست
دانا که داشت آگهي از فسحت چمن
شکر خداي گفت که مرغ از قفس برست
ادامه شعرخرم دلي که روضه ي قدسش نشيمن است
فارغ ز رنج و محنتش اين تيره گلخن است
منشين درين سراي مسدس که عاقبت
جاي اقامت تو سراي مثمن است
روشن دلي کجا که بود روشناس گل
و آزاده اي کجا که زبان دان سوسن است
تا بنگرد که هست گلي سر زده زگل
گلچهره اي که در ته گل کرده مسکن است
ادامه شعر