زهي تجلي نموده حسنت، به چشم وامق، ز روي عذرا
به يک کرشمه ربوده چشمت توان يوسف دل زليخا
سواد مويت سکنج سنبل، صفات رويت ورق ورق گل
کشيده مستان قدح قدح مل ز جام لعلت به جاي صهبا
به ملک ايجاد اگر نبودي فروغ مهرت کجا نمودي
به چشم هستي ز بي وجودي، وجود آدم نمود حوا
ظهور خود خواست جمال بيچون، به کسوت غير زغير بيرون
گهي درآمد به چشم مجنون گهي برآمد به حسن ليلي
ادامه شعرگر بسنجند به حشر اجر شب هجران را
غالب آن است که شاهين شکنده ميزان را
شد اسير زنخت قامت چوگاني من
گوي بنگر که همي زخمه زند چوگان را
کفر زلفت اگر اين است بر آنم که به عنف
صادر جزيه به گردن فکند ايمان را
گر به يعقوب رسد نکهت پيراهن تو
به صبا باز دهد بوي مه کنعان را
ادامه شعرصبا از من بگو بيگانه مشرب آشنائي را
جفا ناديده ارباب وفا کش بي وفائي را
روا چون داشتي برداشتن از جان سپاري دل
که باري دل به دست آورده باشي ناروائي را
به ناز آسوده بر درياي سلطاني چه غم دارد
بود گر خار و خارا بستر و بالين گدائي را
اگر چين سر زلف تو را مشک ختن گفتم
پريشانم خطا شد در گذر از من خطائي را
ادامه شعرگيرم به ناله کردم آواره پاسبان را
کو جرأتي که بوسم آن خاک آستان را
اي نوجوان مرانم از در به جرم پيري
پيش سگانت افکن اين مشت استخوان را
بر هيچ دل نجنبد مهرش ز کينه جوئي
خوي تو کرده تعليم بي رحمي آسمان را
پيوسته دارد امروز زاهد نظر به محراب
مانا که ديده باشد آن طاق ابروان را
ادامه شعرمعلم سر کند هر لحظه آن طفل بدخو را
به خون غلطد که مشق سر بريدن مي دهد او را
نزيبد صنعت مشاطه آن رخسار نيکو را
به سعي بوستان پيرا چه حاجت باغ مينو را
نشان ناوکش غير است و من پنهان رديف او را
کمي قوت فزون تر بود کاش آن شست و بازو را
عجب نبود شکار مردم آهو اين عجب کآمد
به دور چشم او مردم شکاري شيوه آهو را
ادامه شعرگر دهم رخصت يک چشم زدن مژگان را
خاک بر باد دهم واقعه ي طوفان را
چاره ي تيره شب هجر دعاي سحر است
دانم آوخ که سحر نيست شب هجران را
آب و جاروب کشم زاشک و مژه منظر چشم
گر سر کلبه ي درويش بود سلطان را
نوح اگر موجه ي اشکم نگرد در غم تو
آب چشمي شمرد واقعه ي طوفان را
ادامه شعرگفتي از بيداد روزي در فغان آرم ترا
هان مکن کاري که از افغان بجان آرم ترا
گاه دست غير بوسم گاه پاي پاسبان
تا به تقريبي سري بر آستان آرم ترا
نيستي ذلت خطا خجلت کند شرمندگي
رفتم اي رحمت که چندين ارمغان آرم ترا
عاقبت اي ناله آن کردي که مايل شد به مهر
لال گردم بعد ازين گر بر زبان آرم ترا
ادامه شعرچشم سيه مستش بخود نگشود از هم ديده را
فرياد من بيدار کرد اين فتنه ي خوابيده را
دل با زليخا طلعتان گفتم از او ساکن کنم
نخجير نامد در نظر اين گرگ يوسف ديده را
دستم مگير اي باغبان تا پاي قمري بشکنم
کآزرده مي سازد همي آن سرو نو باليده را
زنجير زلف يار کو تا من به دست آويز او
شايد مگر باز آورم اين بخت برگرديده را
ادامه شعريار به ساغر از عرق ره ندهد شراب را
ساخت تيول مشتري خانه آفتاب را
آن مي سال خورد کو کز مدد وجود وي
سوي خود از در عدم بازکشم شباب را
تو به من زمي قبول آمده ور تو ساقئي
باز دهم به آسمان دعوت مستجاب را
ساقي اگر حساب مي کرد خطا صواب دان
جام کش و سپاس ران دولت بي حساب را
ادامه شعرقصد هلاک کردند مقصود کن فکان را
در سجده سر بريدند مسجود انس و جان را
عريان در آفتابش پيکر طپيد بر فرش
آن کش فراخت يزدان از عرش سايبان را
اي خاک خيره مگمار بر شرزه شير روباه
اي چرخ چيره مپسند بر باز ماکيان را
با ذکر اين مصيبت کش رنج دمبدم تو
بفکن به طاق نسيان طومار باستان را
ادامه شعرماه مدينه از حرم کرد چو راه کربلا
گشت طلايه ي اجل قايد شاه کربلا
راهنماي قتل شد پيش خرام خيل غم
ديد مباشر قدر سان سپاه کربلا
عرصه ي داروگير شد دامن و دشت ماريه
رسته ي تيغ و تير شد سنگ و گياه کربلا
با همه پستي از زمين سر ز قدوم شاه دين
سود به عرش و فرقدان نخت و کلاه کربلا
ادامه شعرکمر بستي به خون اي پير گردون نوجواني را
بخواري بر زمين افکندي آخر آسماني را
به دام فتنه از منقار تير و مخلب خنجر
شکستي پر همايون عرش آشياني را
بهار آيد همي تا خار بومي را خزان کردي
ز صر صر خيزي باد مخالف گلستاني را
ز منع آب جان سوز آتشي افروختي وزوي
زدي سر بر فلک دود مصيبت دودماني را
ادامه شعرزهي از دست سوکت چاک تا دامن گريبان ها
ز آب ديده از سوداي لعلت دجله دامان ها
چه خسبي تشنه لب از خاک هان برخيز تا بيني
بهر سو موج زن صد دجله از سيلاب مژگان ها
تو خود لب تشنه ي يک جرعه آب و بارها از سر
جهان را اشک خون بگذشت خون آلوده طوفان ها
نزيبد جان پاکي چون تو زير خاک آسوده
بر آور سر ز خاک تيره اي خاک رهت جان ها
ادامه شعرحريم عصمت آنگه ناقه عريان سواري ها
نگون باد از هيون چرخ اين زرين عماري ها
سراري عز و دولت را ستيزه چرخ کرد آخر
بدل دولت به درويشي عوض عزت به خواري ها
يکي چونانکه نيلوفر در آب از اشک ناکامي
يکي چون لاله در آذر به داغ سوگواري ها
نه تن از تاب آسوده نه جان از رنج مستخلص
نه دل از آه مستغني نه چشم از اشک باري ها
ادامه شعرمقرون به هدف گر طلبي تير دعا را
با عيش بدل گر طلبي طيش عزا را
آسوده زغم جوئي اگر شاه و گدا را
وز شهر برون غايله ي رنج وبا را
کوته ز گريبان جهان دست بلا را
از چنگ مده دامن شاه شهدا را
در گيتي اگر عام شود علت طاعون
آويز وبا سخت کند ساز شبيخون
ادامه شعرماه نو تا همعنان آفتاب آورده اي
آفتاب و ماه در زير رکاب آورده اي
بر فزودت نيکوئي از خط جهان را رستخيز
راست شد کز سمت مغرب آفتاب آورده اي
بوسه بخشي بي دهان ها مژده هاي هاي مژده هاي
تنگدستان را که بي خرمن نصاب آورده اي
پرده دربستي و از هر پرده بر کردي جمال
خود که اي تاصد حضور از يک غياب آورده اي
ادامه شعرمهر تو دل سوزتر يا آه آتشبار من
لعل تو سيراب تر يا جزع درياسار من
موي لاغرتر همي يا جسم من يا آن ميان
کوه سنگين تر همي يا آن سرين يا بار من
آن لبان جان بخش تر يا گفت من يا آب خضر
آن دهان بي اصل تر يا هيچ يا پندار من
چشم من خونريز تر يا خنجر مژگان تو
زخم دل ناسورتر يا خاطر افگار من
ادامه شعرنه سئوالي نه جوابي نه رسولي نه پيامي
چه صفائي چه وفائي چه عليکي چه سلامي
هر کرا قبله و محراب نه آن طلعت و ابرو
چه رکوعي چه سجودي چه قعودي چه قيامي
گر نه راه تو به پاي خم و سر بر کف ساقي
چه سلوکي چه وقوفي چه مقيمي چه مقامي
جام و زلفي به کف آور چه رکابي چه عناني
توسن باده به زين کش چه سمندي چه ستامي
ادامه شعرآفتاب و چرخ و دوراني که شادي پرور است
چرخ ساقي آفتاب باده دور ساغر است
مأمني از عالم مستي طلب کآنجا مدام
عهد عهد باده خواران دور دور ساغر است
خم فلک مستان ملک پيمانه مه مي آفتاب
ساحت ميخانه گوئي آسمان ديگر است
قد شاهد حلقه ي مع زادگان طوبي و حور
روي ساقي باده ي صافي بهشت و کوثر است
ادامه شعرآن دم سرد از نهاد ناصح نيران ضمير
آن چنانستي که در دوزخ هواي زمهرير
تا نشان از چشم و سر در شنعت از پيرو جوان
بر نگيرم ازچه از روي جوان وز راي پير
بر گريبان آستين انداز چشمه ي چشم خلق
چندو تا کي بردمد درياي خون زان جوي شير
ني فزايش زآسمان خواهد نه فيض از آفتاب
هر کرا خم پاي مرد افتاد و مينا دستگير
ادامه شعرآنکه نسرود سخن جز به لب يار منم
وآنکه نشکست گهر در پي دينار منم
آنکه رست از خطر و بيم به تأييد يقين
فارغ از کش مکش کلفت پندار منم
گاه ديوان عمل خسرو ايوان صلاح
روز ميدان جدل رستم پيکار منم
در ره يار و به پيراهن غير از در حکم
بارها تجربه شد مور منم مار منم
ادامه شعرتيره خط در طي روشن روي پنهان پروري
آشکارا اهرمن در جيب يزدان پروري
خط بر آرائي به لعل از طره ي بطرازي جمال
چند هستي با عدم واجب به امکان پروري
تا به سختي بردرد زنجير آهن خاي عقل
زان خط پولاد پيکر نرم سوهان پروري
گشت ازين آئينه گون دل سنگ تر آهن دلت
نادر اعجازي است اين کز شيشه سندان پروري
ادامه شعر